Bir Ben Sibel Karagöz

bir sabahın koynunda, içimle didişiyorum,
hep aynı hasbihal,
hep aynı son,
ağaç diyor ağaç!

mesele içindeki çocuğu özgür bırakmak,
baharı kollarında yeşertmek,
toprağa umarsızca bağlanmak,
meyvelerini dökerken, köklerini bir deniz gibi dalgalandırmak,

içimin kıyısız denizlerinde, düşü düşünceli dalgalara bıraktım,
köklerime baktım, yaşlı bir ahtapot gibi ayaklarıma dolanmış boşluğa çekiyor beni…

çırçıplak düşüncelerim boğulurken, bağlanmak diyorum bağlanmak,
bir ağaç gibi hür ve köklü,
bir orman gibi kardeşçe,

sonrası çocukluk, daha sonrası gulp gulp balonlar,
denizim ve sonsuz mavi,
prangalı çocuk ruhumun, halhal sesleri ve raksı geliyor…
bir ben gelmiyorum, bir daha…

Sibel Karagöz

SİBEL KARAGÖZ
0

Bu yazıyı da okuyabilirsiniz

Cam mıydı, Can mıydı? Sibel Karagöz

Şiir

Bir cevap yazın