Karasinekler Sibel Karagöz

çöpsüz müydü üzümler,
ne mor,
ne siyah,
ne yeşildi, eksik etekli,
asmalardan salınıyordu,

ta ki yaprakları sararıp, solana,
salkım salkım  dökülene,
damakta rayihası,
ağıra sağır olana dek,

elleri ağızdan,
cüzdanları cepten,
telefonları kulaktan,
düşerken,

yalnızlığına bir tuğla,
duvarına astar,
boynuna özlem ağrısı,
işler,

çersiz çöpsüz bir üzüm salkımı ,
dört ayaklı ahşap bir masanın,
üzerinden kese kağıdına taşırır gülümsemesini,
yanılsamalar içinde bir soru tanelerinden ayrışır,

çöpsüz müydü üzümler ?
ya insanlar?
ya kadınlar?
ya çocuklar?
ya dilsiz hayvanlar?

çerleriniz, çöpleriniz, kökleriniz nerde ?
bulutlar mı sakladı ?
yel mi süpürdü ?
toprak mı aldı ?

bütün iyi insanlar, o yılkılara mı karıştı ?
dört nal sesi yankılanır,
duvardan duvara,
yalnızlık palazlanır ,

besili kara sinekler gibi,
ben kara kara dev sineklerin ayakları altında,
küçüldüm küçüldüm,
bit’tim…

Sibel Karagöz

SİBEL KARAGÖZ
0

Bu yazıyı da okuyabilirsiniz

Cam mıydı, Can mıydı? Sibel Karagöz

Şiir

4 Yorumlar

  1. SİBEL KARAGÖZ

    Çok teşekkür ederim 🥰 İlayda hanımcığım 🌺 sevgilerimle…❤️

    0
  2. 👏🏻🙏🏻

    1
  3. SİBEL KARAGÖZ

    Çok teşekkür ederim değerli Nezihe hanımcığım, sizde öylesiniz ❤️ Sevgilerimle…😘

    2
  4. Kutluyorum güzel yürekli, zarif, duygulu şairem.

    2

Bir cevap yazın