Şiirin Anatomisi

 

İlk şiirimi yazdığımda,

çok garip gelmişti bana.

Sayfalara geçerken dizeler,

bir başkası yazıyor sandım

ilk anlarda…

Esin dedikleri buydu demek.

Hep sorgulamıştım,

eli kalem tutanlara sormuştum.

Peri mi geliyor!

Nasıl dökülür bu duygular dışarıya!

İlk şiirim mani tadında,

olsun, ne gam!

Severim hala onu,

okudukça gülümseme kaplar içimi…

Üstelik komik de sanki!

 

Macera devam etti.

Bazen sebepsiz ağladım da…

Nedenini bilmedim,

içimdeki dalgalar

coştu coştu!

Uzaktaydı kalem kağıt,

ulaşana kadar onlara,

uçtu gitti kelimeler.

Yine de karaladım bir şeyler…

Zamanla…

Gelin kızlarım çıkınca arenaya,

dediler ki bana,

sen şairsin.

İnanamadım bu tanıma.

Gönlümdeki bilge ozanlar,

onlarda mı böyleydi acaba?

Toyluk zamanlarında…

 

Dün gece,

başka bir şairin şiirini okudum.

İntihale karşıyım haa!

Yanlış anlaşılsın istemem,

üstelik, o hangi duygularla yazmış

bilemem…

Ama dedim ya,

ben sorumluysam kendi şiirimden,

işte itiraf ediyorum.

Çaldım çaldım onu ben!

Kurgu ve metaforlar,

onun olabilir,

affola!

Emeğine saygımla,

sardım kundağa,

koydum sandığa…

Dizelerimi okuyanlar, sanırlar ki,

hep kendimi anlatırım.

Oysa ki;

Bazen bensem de o özne, çoğu kez de,

doğadaki, ya da yaşamın içindeki olgulardır.

Ama, itiraf ediyorum şu anda,

kandırdım sizi!

Hep bendim, bendim o…

Yapın dedikodularınızı,

Yakıştırmayın, şiirlerimdeki o naif duyguları,

benliğime…

Sen sorumlusun şiir!

Gece yarıları uykumu bölüp de,

satır satır yazmaya özendiğime…

 

Bir keresinde de sipariş bir çalışma yaptım.

Para almadım tabii ki.

Bir dost ısmarlamıştı,

konuyu anlattı da bana,

sevgilisine hava atacakmış.

Ben şairim diye.

Olsun, kızmadım ona!

Şiirimi yine de özene bezene yazdım,

etik değerlerim uğruna…

Bir başka halde var.

Şöyle ki;

Bazen şiirlerimde duygular çok yoğun olur.

Kim bilir, okuyan dalar belki kendi yaşamına,

elleriyle havaya savurduğu geçmişini,

o da ağlayarak uğurlar…

 

Ben ise döndüğümde gerçek zamana…

Bakarım sağıma soluma.

Gitmiş, ilham perisi yokkk!

Hep korkmuşumdur.

Terkederse nasıl yazarım?

Özlemlerimi,

geçmişimdeki terkedişlerimi,

geri gelişlerimi.

Ya da mutluluktan buz kesişlerimi…

Şu anda beklemedeyim.

İçime doğduğunda,

onu hep bilirim!

Tarif etmek istemem.

Anlarsa size ortalık ettiğimi,

Korkarım…

Küser gider mi?

 

Dinlenin dostlarım,

bu uzun şiirimle yordum sizleri…

 

Fatmanur Caner

FATMANUR CANER
6

Bu yazıyı da okuyabilirsiniz

Kaçış Yavuz Yorulmaz

Şiir

9 Yorumlar

  1. Hüseyin Sert

    Şiir heyben hep yanında olsun, yüreğinize sağlık 👏👏👏

    1
  2. Sibel Karagöz
    Sibel Karagöz

    Aynaya, aynada ki yansımana bir baksana tatlı masalcı teyze❤️ İşte orada görmek, bilmek istediğin “ yazar “ seviliyorsun “ şair”…😘😘😘

    3
  3. Naciye Aktaş Koçak
    Naciye Aktaş Koçak

    Şiirin anatomisi çok güzel aktarılmış. Her yazdığınla şaşırtıyorsun. Yazmaya devam. Kutluyorum♥️👏🌷

    3
  4. Avatar

    Ablam siz sen yazmaya devam edin.
    İlham perisi yazana kucak açar.:)

    3
  5. Avatar
    Sevinç Meriç

    😘😘👏👏👏

    3
  6. Sevda Özden Tüyben
    Sevda Özden Tüyben

    Yüreğinize sağlık, kaleminiz daim olsun.

    3
  7. Serpil özok

    Yürek ve usun birleşip,neler yapıyorlar böyle…👌😘

    4
  8. Bedriye Çakıcı Canbaz
    Bedriye Çakıcı Canbaz

    👍👍

    4
  9. Ayşe Yilmaz

    Düzyazı yazabilirim.Belki yazacağım bir gün.Ama şiire hiç cesaret edemem.Duygu insanı değilim.Duygularimi ifade edemiyorum ya da.Yazilanlari okumak yetiyor bana.Ama sen ilerleme kaydediyorsun Fatmanur.Eline,emeğine sağlık.

    3

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir